Een groot applaus voor alle papa’s en mama’s!

Een duizendpoot waren jullie allemaal vast al, maar ineens kwam daar die upgrade tot miljoenpoot. Wat een hoop ballen om hoog te houden in deze gekke tijd!
Je hebt natuurlijk je eigen carrière die doorgaat, maar daarnaast ben je ook ineens juf/meester, oma/opa, pedagogisch medewerker, huishoudelijk medewerker, politieagentje echt alles in één!
Probeer alleen niet te vergeten wat het belangrijkste is.... je bent boven alles gewoon een papa of mama die hartstikke gek is op je eigen kinderen (toch?!).

Je zet je kinderen aan hun werkjes met wat uitleg erbij en pakt je telefoon om dat ene belangrijke telefoontje te plegen, maar dan begint het... “Mama?” “Even wachten jongen, ik ben aan het bellen” en je gaat door met je telefoontje. “Mama, wil je me helpen?!” “Als ik klaar ben met bellen kom ik je helpen schat” en ondertussen verontschuldig je jezelf richting degene waarmee je aan het bellen bent. In de tussentijd stopt je andere kind met haar werkje en loopt stilletjes naar boven toe. Je ziet het en probeert haar nog even terug te gebaren, maar natuurlijk reageert ze daar niet op. Je oudste (die nog veel meer huiswerk heeft als de jongste) ziet het gebeuren en volgt het voorbeeld van zijn kleine zusje. Ook nu probeer je je kind weer terug aan zijn werk te krijgen door naar hem te gebaren, maar nee hoor, dat krijg je zo niet voor elkaar.
Ach, je kan nu in ieder geval even ongestoord verder met je telefoongesprek en daarna zet je de kideren wel weer aan het werk.

Nou vergeet dat maar! Boven hoor je ineens een hoop lawaai en geruzie... je verontschuldigt je weer richting je gesprekspartner, die dat volledig begrijpt, en zet je politie pet op om de ruzie te sussen.
“Kom jongens, nu weer terug aan het werk!”
Je rondt je telefoongesprek af, met nogmaals een aantal verontschuldigingen en focust je weer even volledig op je kinderen.

Taal, rekenen... alles wordt ook voor jezelf weer even opgefrist en ineens besef je jezelf waarom het zo ontzettend belangrijk is om tot tien te leren tellen.

 

Dat besef komt vooral op het moment wanneer je je kideren even alleen beneden hebt gelaten om tussendoor de was op te hangen en je daarna weer naar beneden loopt om je bloemen en planten water te geven. Op je vaas staat namelijk ineens een poppetje getekend met een mooie grote glimlach op zijn gezicht. Je kijkt verder... ook op het dienblad ernaast staan allemaal vrolijke poppetjes...
1, 2, 3.... “Lieke, kom jij eens bij mama”... 4, 5, 6... “Vond je de vaas niet zo mooi?” Lieke met een ondeugend, maar toch ook beteuterd gezicht: “Nee mama, met een poppetje erop is hij veel leuker!” 7, 8, 9, 10... (Ok, ik moet mijn lachen nu echt inhouden) “Maar je weet toch dat dat niet mag dametje?” “ Ja mama, ik zal het niet meer doen, maar hij is toch veel mooier zo?” “Nou eigenlijk vind ik dat stiekem ook hoor, maar vraag de volgende keer eerst maar even of het mag ok?”

Natuurlijk had ik boos kunnen worden, maar ook voor onze kinderen is de wereld maar gek nu. Niet kunnen spelen met je vriendjes en vriendinnetjes, je papa of mama die wel thuis is, maar niet de gehele tijd bereikbaar voor je is door hun werk.

Van iedereen wordt nu verwacht dat hij/zij flexibel is, niet alleen van ons, maar ook van onze kinderen, probeer je dat te beseffen. Net als dat we ons moeten beseffen dat niet alles nu perfect kan lukken en dat hoeft ook niet!
Iedereen zit in deze bizarre situatie en daarom zal ook iedereen er begrip voor hebben als iets niet zo lukt zoals normaal.
Werktelefoontjes met geluiden van de kinderen op de achtergrond? Ik denk niet dat iemand daar boos om kan worden... ik denk dat er alleen maar een diep respect voor zal zijn!

 

Lieve papa’s en mama’s, mag ik jullie 1 ding meegeven?
Vergeet geen lol te maken met je kinderen!
Dat zal ze namelijk altijd bijblijven en het zal hen, maar ook jezelf, heel goed helpen om door deze gekke tijd heen te komen!
Applaus voor jullie!