Waarom zou je kinderopvang kiezen?

 

This Blog is also available in English. Please find your englisch version here

In mijn puberteit was ik degene die het hardst riep geen kinderen later te willen. Want waarom? Meegaan in het plaatje van de maatschappij, terwijl je een zorgeloos bestaan zonder kunt hebben? Toen ik 19 was en in mijn 3e jaar zat van de studie Culturele en Maatschappelijke Vorming, gaf de zus van een vriendin me de tip om naast mijn studie in de kinderopvang te gaan werken, want ‘dat was écht wat voor mij’. Zelf had ze het ook gedaan naast haar studie PABO en vol passie vertelde ze hoe mooi dit beroep was. Ik moest hard lachen en zei dat ik dacht dat dat niets voor mij zou zijn én dat ik de kinderopvang enigszins zielig voor kinderen vond. Ze stelde me de vraag waarom ik dat vond en vroeg wat door. Ze vertelde een heel andere kant van het verhaal en ik gooide mezelf in het diepe…

Niet veel later stuurde ik een email naar verschillende kinderdagverblijven. Eén kinderdagverblijf dat eruit sprong, was Zo kinderopvang en van hen kreeg ik een dag later al antwoord met de vraag of ik weer een dag later een ochtend wilde meelopen. Met enige twijfel e-mailde ik terug dat ik dat wilde.
Ik kwam terecht op de Van Nijenrodestraat, waar ik – wonderwel genoeg – later 7 jaar van mijn loopbaan doorliep. Ik werd ontvangen door lieve, hartelijke pedagogisch medewerkers en mocht beginnen op de babygroep. Ik had vaker opgepast, maar nooit op zulke jonge kinderen. Ondanks de rust die de pedagogisch  medewerkers ongelooflijk goed bewaarden, vond ik het alsnog druk. Ik kende deze wereld totaal niet.
Ze lieten me al het één en ander zelf doen – iets dat ik erg goed vond. Ze gaven me kleine opdrachtjes en ik vond het bewonderenswaardig om te zien hoe goed en geduldig ze met 9 baby’s, met ieder een eigen ritme en behoefte, tegelijk konden omgaan. Die ochtend mocht ik ook een kijkje nemen op de dreumes- en peutergroep. Daar waren meer kinderen in een groepsruimte en was het wat drukker. Ongelooflijk dat je dit werk full time kunt doen, dacht ik nog. Ik moest er voor ‘later’ niet aan denken…
"Een dag later werd ik gebeld door het hoofdkantoor dat ik een aantal dagen later al kon beginnen


Aangezien ik door mijn studie slechts een aantal uur per week kon werken, stond ik op elke locatie op diverse groepen. Dat vond ik erg leuk; ik leerde voor mijn idee het bedrijf en het werk echt kennen. Ondanks dat het verschillende locaties waren, met veel verschillende pedagogisch medewerkers (ook een aantal mannen!), ervaarde ik één lijn, één werkwijze. Langzaam begon mijn mening over de kinderopvang te veranderen…
Op school verkondigde ik steeds vaker mijn enthousiaste mening over mijn bijbaan en zo stak ik meerdere studiegenoten – ook mannen – met het “virus” aan dat ‘met oneindig veel liefde en enthousiasme in de kinderopvang werken’ heet.

Ik zag hoeveel kinderopvang een kind te bieden had…..

Nadat ik op mijn 21e was afgestudeerd werd ik voor een vaste groep op de Van Nijenrodestraat gevraagd. Tegen de vrouw van personeelszaken zei ik nog: ik voel me vereerd en wil het doen, maar ik blijf vanwege mijn studie niet langer dan een jaar! Ze moest lachen en zei: Tja… dat zei ik toen ook. Ik spreek je wel over een jaar!
Ik begon op de babygroep – destijds niéts voor mij – en na 1,5 maand verhuisde ik naar de dreumesgroep – wél echt iets voor mij. Overigens nog steeds deels met de mening ‘hoe kunnen mensen hier jarenlang full time werken?!’ en ‘waarom brengen zoveel mensen hun kind naar een kinderdagverblijf? Dat is toch enigszins zielig?!’.
Mijn mening veranderde binnen korte tijd compleet. Ik zag hoeveel het kinderdagverblijf een kind te bieden had. Hoezo zielig om je kind te brengen? Het is bijna eerder zielig om het zeven dagen per week thuis te houden! Ik zag dat met name de sociaal-emotionele ontwikkeling werd gestimuleerd binnen het kinderdagverblijf, omdat dat dé plek is voor jonge kinderen om leeftijdsgenoten te ontmoeten en dus deze vaardigheden te kunnen oefenen. Ik zag hoeveel kinderen met plezier bij ons kwamen en hoeveel zij er leerden. Hoeveel mijlpalen bereikt werden door kinderen, ouders en collega’s. We waren bezig met iets ontzettend moois te bouwen. Aan het eerste deel van het leven van een kind.

It takes a village to raise a child

Ik zag in dat kinderen niet enkel speelden bij een kinderdagverblijf en dat de pedagogisch medewerkers geen veredelde oppassers waren. Ik zag in hoeveel een kinderdagverblijf juist aan de ontwikkeling van een kind kon werken in samenwerking met ouders en verzorgers. Want hé: it takes a village to raise a child. Opvoeden is een gedeelde taak en de verantwoordelijkheid van alle volwassenen in het leven van kinderen.
Ook de liefde die je als pedagogisch medewerkers terugkreeg, was niet te bevatten mooi en groots. Zo onwijs bijzonder wat zo’n klein hummeltje binnen ons hele team teweeg bracht. Langzaamaan werd mijn werk steeds specialer en specialer…
Mijn omgeving moest er erg om lachen. Ik was immers toch altijd het meisje dat riep nooit kinderen te willen en dat in de kinderopvang werken niets voor mij zou zijn?!

Door de jaren heen heb ik zoveel gezien en geleerd. Elke dag op een kinderdagverblijf is anders. Het is geen dag saai. Elke dag is weer een prachtige uitdaging. Maar niet alleen voor de kinderen of de pedagogisch medewerkers; óók voor de ouders.
Ik heb zoveel ouders gezien die hun kind huilend aan mij afgaven voor de eerste dagen en dat snap ik zó goed. Want dat jonge meisje van 21 kan het toch niet beter doen dan jijzelf?  Maar ook die kersverse ouders veranderden van mening. Kwamen over hun onzekerheden en onwetendheden heen. Zij zagen hoe hun kind door de jaren heen naast de thuissituatie, door de mooie aanvulling van kinderopvang, zoveel stappen maakte en hun kind zelfs aan het eind van de dag op 3-jarige of soms al op 2-jarige leeftijd tegen hen zeiden “Pa-hap, ma-hamm, jullie zijn veel te vroeg! Ik wil nog hier spelen!”. Zij zagen hoe hun kind zindelijk werd, zelfverzekerder werd wanneer hij/zij steeds meer zelf kon doen, nieuwe woorden kon zeggen, nieuwe vriendjes had gemaakt, muziek op kinderinstrumentjes liet horen, trots knutselwerkjes liet zien… Zij zagen hoe hun kind dit, het kinderdagverblijf met alles wat het te bieden heeft, als tweede thuis ervoer. En dat wij als pedagogisch medewerkers in een team dat konden creëren: dát was zoiets magisch.

Werken met oneindig veel liefde en enthousiasme 

En nu als manager – inmiddels ruim 9 jaar verder na het starten op de vaste groep – mag ik samen met mijn eigen team op inmiddels een andere locatie, aan zo’nmooi begin van het leven van een kind werken; in samenwerking met diens ouders. Samen bouwen. Samen hard werken. Samen plezier beleven met kinderen, ouders en collega’s.

Ondanks dat ik niet voor dit beroep na mijn middelbare school heb gekozen, ben ik zo onwijs blij dat ik hierin terecht ben gekomen. Ik doe iets moois en belangrijks in deze maatschappij, samen met mijn team. Elke dag krijgen mijn collega’s en ik zoveel liefde en gezelligheid van alle kinderen. Dit werk geeft zoveel voldoening. Als ik opnieuw had kunnen kiezen, was ik absoluut deze weg ingeslagen.

Zoals ik al zei: 'ik ben bevangen door het “virus” dat ‘met oneindig veel liefde en enthousiasme in de kinderopvang werken’ heet…